To the vechters, to the moeders, die de ondankbare taak hebben hun kinderen op te voeden. To the vrouwen die werken en kostwinnaars zijn. To the mannenverslinders en mannenhaters. To the hoeren en escortmeisjes. To the exen en de heksen! Yes we can do it!

Valentijnsdag! Een inmiddels commerciële dag voor MKB, telecomproviders, kaartverkopers en bloemisten. Menig moeder staat smachtend voor de brievenbus in de hoop een teken van liefde te ontvangen. Ze hoopt op een teken van liefde in de vorm van een kaartje. Ze hoopt op een telefoontje, een smsje, een knuffel. Jawel, ze hoopt, maar verwacht het niet. Wanneer de postbode om 13.50 uur voorbij waggelt aan haar brievenbus geeft ze die hoop op.

Ze controleert of er wel 3 streepjes staan op haar netwerkbereik van haar telecomprovider. Ze luistert of de intercom het nog doet. Ze checkt of haar vaste lijn nog een kiestoon heeft. Check-check dubbel check!

Ergens weten we het wel, maar we geven nooit de hoop niet op. Het is aan ons moeders, nooit de hoop op te geven. Wij weten immers wat we hebben gezaaid en wat we zullen oogsten.

Wij betreden hun kamers, het mijnenveld waar de Taliban nog jaloers op zou worden. En dan nog maar te zwijgen over het dwarse gedrag, waarbij jij als moeder altijd de schuld krijgt van hun ongenoegen. We troosten ze, we ruimen de schade die ze achter zich maken, op! Draag het! Want het is een compliment dat zij zich bij jou WEL zichzelf kunnen zijn.

Ik hoef geen feitelijke bewijzen, CITO toetsen, EQ of IQ testen om te weten wat mijn kind kan of is. Hij mag dan wel superintelligent zijn, maar als tie geen sociale vaardigheden heeft, kan ie niet functioneren in de maatschappij! Kijk naar de ICT’ers van tegenwoordig. Hartstikke autistisch en mensenschuw, contactgestoord!

Ik heb het sterkste en het betrouwbaarste oergevoel en daar kan geen Openbaar Ministerie, Rechter of biologische vader over oordelen. Het heet het moedergevoel! Weet je wel M-O-E-D-E-R-GEVOEL!

Een vrouw dat nooit een kind, negen maanden heeft gedragen en vervolgens de weeën heeft opgevangen en daarna met de oerkracht het kind ter wereld heeft gebracht, heeft niet die alertheid, waakzaamheid en onvoorwaardelijke liefde voor andermans kind. Ze kan misschien rammelde eierenstokken hebben maar dat is lang niet hét werkelijke gevoel. Ze kan misschien heel zorgzaam zijn voor haar neefjes en nichtjes, maar die zijn na een weekendje weer weg. No strings attached! Daar zijn zelfs wetenschappelijke bewijzen van geleverd door de Universiteit van Twente. Ondanks dit kan zij het!

Stop de bullshit dat de nieuwe vriendin van vader daadwerkelijk zijn kinderen ook als die van haar behandeld. Dit geldt overigens ook voor de moeders met nieuwe lovers. Ze doen hun best!

Een moeder kent de behoefte van haar kinderen. Zij kent en herkent het patroon. Zij kent zijn nukken en genoegen in het leven.

Ik weet wat er in je koppetje omgaat, wat je denkproces, reageer- en werkproces is. Ik weet waar je somber van wordt en wat je blij maakt. Geld en materialisme verrijken de versiering van jouw tekortkomingen in je ziel. Compenseren van je gevoel door spullen en wannahaves zegt alleen maar iets wat je zoekt wat je (ooit ‘s) kwijt ben geraakt en dat je nooit in spullen terug zou kunnen vinden.

Je zoekt een veilige haven, waar je thuis bent en aaaaaaaaaahhhh gevoel. Een opgewonden gevoel, yes-yes-yes! Dat is het verliefdheidgevoel van Valentijnsdag! Ik voel me thuis bij mijn Valentijn.

Hebben wij het nodig? Een Valentijnsgebaar! Zucht naar erkenning. Iets weten wat je allang wist, maar nooit bevestigd werd in een woord of kaartje?! Ieder succes of mislukking dat je kind heeft, voel jij in die baarmoeder. Het oergeluk, oerverdriet, oerkracht! Yes, we can do it!Laat die kaartjes maar zitten, een blik of een knuffel is al hartverwarmend.

Daarom mag ik mij gelukkig prijzen en heet ik mama, maa, mams, moemma, mammie, moeke, mama-asj, memma, mummy allemaal synoniem voor rot-wijf. Plaats voor elk woordje POWER!!!!

Je (power) mam!!!